Humanity in the loop, juist in de sport

Wat South by Southwest 2026 ons leert over technologie, topsport en de keuze voor het menselijke

Elk jaar in maart reist Gerard Dielessen naar South by Southwest in Austin — zijn jaarlijkse realiteitscheck. Dit jaar bleef hij thuis. Geopolitieke onrust en zieke reisgenoten maakten dat de reis niet goed voelde. Toch ging SXSW 2026 niet aan hem voorbij: zijn oud-collega Maurits Hendriks was er wél, en bracht een opvallende observatie mee. De toon in Austin is gekanteld — van doemscenario's naar verantwoordelijkheid, van Human in the Loop naar Humanity in the Loop. In deze column verkent Gerard wat die andere toon betekent voor de sport. Wat doen Agentic AI, dashboards en realtime datastromen met de kern van (top)sport: onvoorspelbaarheid, verlies, betekenis? En welke keuze moet Europa maken als technologie niet langer náást, maar dóór de sport heen loopt?

De afgelopen jaren reisde ik in maart steevast naar Austin. Naar South by Southwest. Een vast punt op mijn agenda. Een jaarlijkse realiteitscheck. Niet alleen om te zien wat er technologisch aankomt, maar vooral om te voelen waar de wereld naartoe beweegt. Decennialang ben ik bovenmatig geïnteresseerd in wat de snelle ontwikkeling van technologie betekent voor onze samenleving. South by Southwest stelde mij nooit teleur. De conferentie beantwoordde vaak mijn ingewikkelde vragen en dilemma’s, waar ik in mijn werk in de media en de sport weer mee verder kon.

Dit jaar ging ik niet. Geen reis naar Texas. Geen badge om mijn nek. De geopolitieke onrust, de groeiende spanningen in de wereld, en ook de rol die de Verenigde Staten daarin spelen, maakten dat het dit keer niet goed voelde om daarnaartoe te reizen. Daarnaast waren (en zijn) twee van mijn vaste reisgenoten ziek. Geen SXSW 2026 dus.

Foto rechts: Gerard Dielessen en Maurits Hendriks op weg naar een volgende sessie bij een eerdere editie van SXSW.

Relevanter dan ooit

Over de geopolitieke onrust gesproken: technologie is allang niet meer neutraal. De platforms, de data, de algoritmes, ze zijn onderdeel geworden van een bredere machtsbalans. Economisch, politiek en cultureel. Wat in Austin wordt bedacht, gepresenteerd en versneld, heeft impact ver buiten de grenzen van Texas.

Ook op Europa.

Ook op de sport.

SXSW 2026 bleek dit jaar overigens relevanter dan ooit. Ik volgde het festival online en sprak met mensen die er wél waren. Eén van hen was Maurits Hendriks, oud-technisch directeur NOC*NSF. Jarenlang werkten we samen bij de sportkoepel. Hij reisde samen met mijn goede bekende Niels Hansen van Fresh Forward uit Hilversum wél naar Austin.

De toon is gekanteld

In een gesprek nadien vertelde Maurits mij zijn belangrijkste observatie: de toon is gekanteld. Waar SXSW 2025 nog doordrenkt was van duistere scenario’s — Amy Webbs beelden van Super Safety Agency-robots die ordehandhaving zullen overnemen stonden hem nog helder voor de geest — klonk het dit jaar constructiever. Niet naïef, niet euforisch, maar verzoenender, volgens de oud-topsportbaas van Nederland. ‘Technologie als kans, mits wij de verantwoordelijkheid nemen om die te benutten.’ Volgens Maurits is deze andere toon, de veerkracht, mede te verklaren uit de politieke tweedeling in de VS: na de schok komt de wil om iets op te bouwen, zo analyseert hij terugkijkend.

Drie begrippen bleven hangen bij hem. Het tijdperk van participatie. Betrokkenheid. Maatschappelijke betrokkenheid. Geen buzzbegrippen, maar een houding: technologie is geen toeschouwerssport meer. Wij zijn niet langer het publiek. Hij noemt dat: Humanity in the Loop. Niet de mens als controlepunt in een systeem (naar het bekende adagium: Human in the Loop), maar de mens als dragende kracht. Leiderschap gaat niet langer over controle, maar over intentie én aanwezigheid. En hij noemt dat treffend ‘Wholeness’. Volledig aanwezig zijn. Duidelijk maken waarom je er staat. Een heel mooi begrip en waarneming tegelijkertijd, wat mij betreft.

De genade van de lange lijn

En er was, zei Maurits, het concept van de genade van de lange lijn. Daar spraken wij, met dank aan de huidige voorzitter van de Universiteit van Tilburg, Wim van de Donk, tijdens onze periode bij NOC*NSF veelvuldig over. In crisistijd niet versnellen, maar vertragen. Investeren in foresight. ‘De vooruitziende blik.’ Tijd gunnen aan visievorming, omdat sommige schade niet te herstellen valt. Dat is een boodschap die Amerikanen volgens hem beter oppikken dan wij in Nederland. “Hier is onze reflex vaak nog veel te defensief.”

Ondertussen blijft de onderstroom ongemakkelijk en moeten we serieus aandacht besteden aan alle risico’s van de ontwikkeling van kunstmatige intelligentie. Een organische computer leerde binnen een jaar een schietspel spelen, zo zag hij op de conferentie. Griezelig en heel gevaarlijk tegelijkertijd. “Hij had ook kankercellen kunnen bestrijden. Het kan allebei. Dat is precies de ethische ruimte waarin we opereren”, zegt Maurits met gevoel voor understatement.

Waar techniek sport raakt

En juist daar raakt SXSW aan de sport. Kunstmatige intelligentie is geen experiment meer. Geen speeltje. Geen belofte. Het is infrastructuur geworden. Onzichtbaar, maar overal aanwezig. Sport heeft altijd een dubbel gevoel gehad bij de inzet van technologie. Dus ook bij AI. Aan de ene kant de drang om beter te worden met behulp van de beschikbare technologische mogelijkheden. Sneller, sterker, efficiënter. Aan de andere kant het besef dat sport alleen betekenis heeft als het menselijk blijft. Onvoorspelbaar. Onvolmaakt. Echt. Dat is wat topsport zo aantrekkelijk maakt, vindt Maurits. Helemaal mee eens.

Maar wat gebeurt er als technologie niet langer naast de sport staat, maar erdoorheen loopt?

"We bouwen systemen die steeds beter begrijpen hoe we presteren, maar niet waarom het ertoe doet, terwijl daar precies de kracht van sport ligt"

Gerard Dielessen

De wedstrijd als moment maakt plaats voor de wedstrijd als een soort ‘stroom.’ Ik weet even niet hoe ik het anders moet noemen. Data die niet meer achteraf wordt geanalyseerd, maar realtime meebeweegt. Coaches die worden ondersteund door algoritmes. Fans die niet alleen kijken, maar participeren.

Maurits werd in Austin geconfronteerd met voorbeelden die dichterbij zijn dan we denken. De San Antonio Spurs bouwden samen met OpenAI een applicatie waarmee fans virtueel door de spelerstunnel lopen, in clubkleding, in real time. De Formule 1, met haar overdaad aan datapunten, is een proeftuin waarvan de lessen nu naar andere Amerikaanse sportcompetities uitwaaieren. Agentic AI (systemen die niet alleen adviseren, maar zelfstandig handelen) doet zijn intrede in training, preventie en fanbeleving.

Dashboard Daze en de machinekamer

De kansen zijn evident: verantwoorder trainen, beter atletenwelzijn, geoptimaliseerde prestaties. Maar de risico’s zijn even reëel.

Maurits noemde ze dashboard daze. Dashboard dwaasheid. “Coaches en topsporters die leunen op de interfaces van Whoop of Strava, zonder zicht op de algoritmes daarachter. Zonder te weten hoe de data zijn verzameld, gevalideerd, geanonimiseerd. Er is een kennisgat in de machinekamer van de topsport. En wie de machinekamer niet kent, geeft zijn regie weg”.

Daarnaast dreigt ongelijkheid. De rijkste en best georganiseerde systemen profiteren het eerst. De kloof wordt groter, niet kleiner. Dat baart hem grote zorgen. “En dan is er de gokindustrie, die investeert om sport voorspelbaarder te maken. Terwijl juist de onvoorspelbaarheid de kern van topsport is”.

Wordt sport daardoor beter? Of vooral efficiënter? In Austin leek het gesprek daarover te kantelen. Minder over wat kan, meer over wat wenselijk is. Over eigenaarschap van data. Over de rol van de mens. Over de vraag waar de grens ligt.

En daarmee stelt SXSW ook een vraag aan Europa. Willen we in de sport vooral volgen wat technologisch mogelijk is, veelal gedreven door Amerikaanse platforms? Of maken we bewuste keuzes over wat we willen beschermen? Over autonomie, over waarden, over de menselijke maat. (Deze vraag is wat mij betreft overigens niet alleen relevant voor de sport).

Foto rechts: Maurits Hendriks en Niels Hansen.

Niet in perfectie, maar in betekenis

Sport gaat niet alleen over winnen. Maar over falen. Over herstellen. Over de lange weg die nodig is om ergens te komen, en soms om ergens afscheid van te nemen. Technologie kan veel. Maar ze kent geen verlies. Geen twijfel. Geen herinnering. De paradox tussen mens en machine. Dilemma van deze tijd. Dat we systemen bouwen die steeds beter begrijpen hoe we presteren, maar niet waarom het ertoe doet, terwijl daar precies de kracht van sport ligt. Niet in perfectie, maar in betekenis.

SXSW 2026 heeft ons, terwijl ik er zelf niet bij was, laten zien dat technologie niet langer op de voorgrond staat. Ze verdwijnt door verder te integreren. Wordt onderdeel van het landschap. En juist daardoor wordt de keuze voor het menselijke geen vanzelfsprekendheid meer, maar een beslissing.

In Maurits Hendriks’ woorden: Humanity in the loop.

Ook in de sport.

Over de auteur

Dielessen schrijft maandelijks voor Sport & Strategie Online over opvallende ontwikkelingen in de sport, met bijzondere aandacht voor media, leiderschap en internationale sporttrends. Na de Olympische Spelen van Tokio (2021) beëindigde hij zijn periode als algemeen directeur van NOC*NSF. Eerder vervulde hij die rol bij de NOS. Tegenwoordig is hij voorzitter van diverse raden van toezicht, waaronder Omroep MAX, Stichting Alpe d’HuZes en RTV Drenthe, en adviseur van uiteenlopende organisaties.