Opinie

Hoe vaak hebben wij, journalisten, het niet over vervuiling van de sport? Doping. Racisme. Onsportiviteit. Grof taalgebruik. Omdat die negatieve zaken via de media worden uitgelicht, wordt wel eens vergeten dat sporten in de kern een positief fenomeen is. Gezond voor lichaam en geest, meestal dan. En laten we vooral niet vergeten dat er in de sector topsport, waar de meeste negatieve extremen voorkomen, ook schitterende voorbeelden zijn van optimale sportiviteit. Zoals in de afgelopen week.

Een van de belangrijkste teksten die ik de laatste weken tot me nam, was van de hand van Beatrice de Graaf, hoogleraar aan de Universiteit van Utrecht. Haar column 'Respectruimte' in NRC Handelsblad ging niet over sport, want daar is zij niet van, maar toch was het voor mij een inspiratie. Respect is een begrip dat steeds meer een holle frase wordt, zeker in de sportwereld.

Net als je denkt dat het olympisch vuurtje in Nederland is uitgeblazen, flakkert het weer aan. Het plan om de Olympische Spelen van 2028 naar Amsterdam te halen, werd zeven jaar geleden door het kabinet nog naar een diepe lade verwezen. Terecht, volgens columnist Pieter van der Meer. Hij verbaast zich er dan ook over dat de vurige ambitie om het grootste sportevenement ter wereld naar Nederland te halen nooit helemaal is gedoofd. Afgelopen weekend maakte het AD bekend dat een aantal oud-topsporters samen met het bedrijfsleven weer bezig is met een plan om de Olympische Spelen van 2032 naar Nederland te halen.

Het was een prachttoernooi, de KPN NK afstanden in Heerenveen. Thialf zat drie dagen lang bomvol. Er was volop sensatie. Vreugde en verdriet vochten om de aandacht. Het was pure reclame voor het schaatsen. Er waren erkende kampioenen als Thomas Krol, Esmée Visser, Patrick Roest en Jorrit Bergsma. Maar we zagen ook de spectaculaire opkomst van Jutta Leerdam. Ook kregen de fans mee dat Sven Kramer, Ireen Wüst en Jorien ter Mors (allen dertigers) het steeds moeilijker krijgen. De nieuwe generatie slaat keihard op de deur.

Over een kleine acht maanden gaan de Olympische Spelen van start. De koorts loopt alweer behoorlijk op. Hoe klein de kansen op deelname in Tokio ook zijn, iedereen die ook maar een sprankje hoop heeft, zet alles op alles om dat doel te behalen. Ik heb enorm veel respect voor al die sporters die het proberen maar die in hun hart ook wel weten dat hun kansen gering zijn.

Een van de grootste mysteries in de sportwereld is het fenomeen ‘coach’. Het zijn meestal mannen, soms vrouwen, die hun pupillen bijstaan tijdens de wedstrijden. Trainers hebben een ander uitgangspunt: zij proberen hun pupillen beter te maken met alle middelen die voorhanden zijn. Het probleem is dat veel trainers zich ook coach voelen en andersom.

De Oranjeploeg reisde met hoge verwachtingen af naar de WK atletiek. In het begin was er meteen al sprake van een hoogtepunt: Sifan Hassan won op superieure wijze goud op de 10 kilometer. Dafne Schippers, met ‘een goed gevoel’ afgereisd naar Doha, moest vlak voor de finale 100 meter afhaken vanwege een liesblessure. Ook de 200 meter, waarop ze titelverdedigster was, moest ze laten schieten.

Vorige week was ik een paar dagen in Zuid-Limburg. Genieten van wat men daar ‘het goede caféleven’ noemt. Bijpraten met enkele oude sportvrienden. Aan de staftafel ging het maar over één sportman: Tom Dumoulin. En het onderwerp was vooral (en tot mijn verbazing nog steeds!) zijn overgang van Sunweb, waar hij nog tot 2021 onder contract stond, naar Jumbo-Visma.

Het zal dezer dagen geen vrolijke bedoening zijn op de burelen van de KNZB. De zwembond zit met een stevige kater. De wereldkampioenschappen in Zuid-Korea waren een debacle. De ploeg onder aanvoering van bondscoach Marcel Wouda kwam met maar één medaille thuis. Ranomi Kromowidjojo, wie anders, won zilver op de 50 meter vlinderslag.

Het is aan veel sportliefhebbers waarschijnlijk voorbij gegaan, maar afgelopen weken werden in Minsk de Europese Spelen gehouden. Dat mogen we wel een drama noemen, want in de vaderlandse sportwereld kreeg dit veel te weinig aandacht. De vraag is: wordt dat in de toekomst beter?

Ik kan me nog wel eens kwaad maken over onrecht in de sport. Ik vond het als jonkie al schandalig als mijn twee favoriete clubs (dat kon toen nog) Feyenoord en Ajax werden benadeeld door de scheidsrechter. Met de VAR is dat nagenoeg voorbij, wel een beetje jammer trouwens…

Twee jaar geleden organiseerde NOC*NSF voor het eerst de Sportconventie. Herbert Wolff (Head of International Affairs NOC*NSF) interviewde er de ervaren internationale sportbestuurder Jan Fransoo (voorzitter International Korfball Federation en lid Executive Committee International World Games Association). Op de vraag wat hij nu in het buitenland als belangrijkste succesfactor van Nederland uitdroeg gaf Fransoo als antwoord: "Dat is het unieke verenigingsmodel van Nederland, waardoor de sportdeelname zeer hoog is."

Mijn jeugd speelde zich af in Roelofarendsveen. Ons huis was letterlijk een steenworp verwijderd van het Braassemermeer. Daarin konden we zwemmen, zeilen, kanoën, roeien en ons op mooie zomerse dagen verlekkeren aan de aanblik van de fraai geboetseerde waterskimeisjes.

Aanstaande vrijdag, 5 april, is het beroemdste sportprogramma van ons land jarig. NOS Studio Sport (inclusief de voorgangers Sport In Beeld en NTS Sport) wordt 60. Hoewel de pensioengerechtigde leeftijd eraan komt, is het einde van dit ‘instituut’ nog lang niet in zicht. De waardering van het publiek blijft onverminderd hoog.