Opinie

Wie, zoals ik, een grote fan is van de racketsporten heeft het moeilijk. Op alle fronten schrijven badminton, squash, tafeltennis en tennis rode cijfers. Wat voor toekomst hebben ze?

De wedstrijd Excelsior – Feyenoord gisteren op de vroege zondagmiddag was een duel uit de jaren zeventig. Feyenoord speelde in het klassieke shirt maar ook in witte broekjes die daar niet bij pasten. Dat moest natuurlijk voor de zwartwitkijkers. Bij Fox Sports vergaten ze bij aanvang van de wedstrijd helaas onder in beeld te vermelden: Feyenoord speelt van links naar rechts. Volgende keer op letten jongens!

"Het was een hele moeilijke beslissing", zei Giovanni van Bronckhorst, "want Feyenoord zit in mijn hart." Zijn gevoel vertelde Giovanni dat het tijd was om te vertrekken. "En in mijn carrière heb ik altijd mijn gevoel gevolgd. Het is goed zo."

De neutrale toeschouwer, wie is dat eigenlijk? Ik ben het niet hoor. Mij lukt het nooit om een hele voetbalwedstrijd te kijken zonder partijdig te zijn. Als een wedstrijd dermate saai is dat het me echt niet dondert wie er wint, gaat de tv uit. En als de wedstrijd mij wel aangrijpt, kies ik al snel een kant.

Het wemelt er van de muurbloempjes, op de wintertransfermarkt. Spelers die bij hun club in onbruik zijn geraakt, vergeten talenten en gevallen sterren. De koopjesjager met een gelukkige hand van kiezen kan een mooie slag slaan. Misschien deed Besiktas wel hele goede zaken. Voor slechts 3,5 ton kocht de club Nicolas Isimat-Mirin van PSV en die zou in Istanbul best nog eens kunnen opleven. In 2015 moest PSV nog 2,5 miljoen voor hem dokken.

"Heb jij verstand van voetbal dan?" vroeg een kennis laatst toen ik vertelde dat ik deze columns schrijf. Dat wekte kennelijk verbazing. Zelf had hij wel degelijk verstand van voetbal, begreep ik, want hij traint tweemaal per week de D-jeugd van de dorpsclub.

Als de Kerstdagen en Oudjaar eindelijk voorbij zijn, is het eerste wat wij doen: wandelen. Het is voor ons de beste remedie tegen de dufheid, ontstaan als gevolg van te weinig beweging. En dan een gezond etentje, met hooguit één glas wijn (“want ik wil in 2019 gezonder gaan leven”). We sluiten de avond af met onze jaarlijkse guilty pleasure: de finale van het WK darts in Londen. Twee Michaels tegenover elkaar: Van Gerwen (29) en Smith (28). Aantal tv-kijkers bij RTL7: 1.543.000.

Nog steeds zenden die slaapkoppen van ING dezelfde commercial uit: 'Hup, samen naar buiten nu, niet opgeven, lekker voetballen.' Niet slecht gedaan hoor, dat spotje, maar wel al geruime tijd achterhaald. Ze zitten daar nog steeds in een voetbalcrisis die de rest van het land al weer lang en breed te boven is. 'We hebben twee eindtoernooien gemist, het is crisis zeggen ze. Er deugt zogenaamd niets meer van.' Hallo ING, wakker worden! Alles deugt weer hoor.

Wie zijn er eigenlijk aan zet als het gaat om het vergroten van de sportparticipatie in ons land? De sportverenigingen, met hun unieke maatschappelijke functie en mogelijkheden? Of de gemeenten, die het totaal aan alle sportmogelijkheden overzien, dus ook de ongeorganiseerde sport?

De VAR drukte in de laatste competitieronde voor de winterstop weer nadrukkelijk z’n stempel op de wedstrijden in de Eredivisie. Zo greep hij in bij FC Utrecht – Ajax nadat Willem Janssen aan de arm van Kasper Dolberg ging hangen. Penalty, meende de VAR. Volkomen correct, niks op aan te merken. Helaas kwam de VAR niet in alle wedstrijden sterk voor de dag.

Voetbal schept vriendschappen. Als je geluk hebt: voor het leven. En ik had geluk. Met mijn Nijmeegse voetbalvrienden die ik rond 1990 leerde kennen en met wie ik tot 2002 (toen ik naar Amsterdam verhuisde) samenspeelde, bleef ik altijd bevriend. En al wordt die vriendschap niet meer alle dagen geconsumeerd, ons mid-december weekend samen op stap is nog steeds een jaarlijkse traditie. Voor de 22ste keer waren we afgelopen weekend samen eropuit. Onze bestemming: Lissabon.

Het was schitterend hondenweer dit weekend op de velden. Dat begon al op de vroege vrijdagavond met een totaal verregende wedstrijd Fortuna Sittard - AZ. De commentator stelde ons zelfs een waterballet in het vooruitzicht en eventjes gingen mijn gedachten terug naar Real Zaragoza - Ajax (1987), de halve finale om de Uefa Cup die Ajax dat jaar won. Na een wolkbreuk vlak voor de wedstrijd waren de doelgebieden volgens commentator Eddy Poelman alleen nog toegankelijk voor “burgers voorzien van alle beschikbare zwemdiploma’s”.

Op 30 november 2018 kwam de Volkskrant met sensationeel nieuws. De kop luidde: 'Het mysterie van dopingkoffertje ontrafeld' en de subtitel: 'Hoe de urinestalen van Yvonne van Gennip en Ria Visser verdwenen'.

Toen ik in de rust van Vitesse – FC Emmen de tranen over de wangen van Guram Kashia zag biggelen, kreeg ik het zelf ook bijna te kwaad. Ik ben natuurlijk een sentimentele dweil, makkelijk te ontroeren, maar het was echt een schitterend afscheid van een fijne speler.

Als we niet willen dat de Eredivisie een Mickey Mouse-competitie is, speel dan ook niet op Mickey Mouse-gras.