Regelmatig haalt Van Lange de landelijke media met gedragswetenschappelijke bevindingen. Hij kwam als deskundige aan het woord in een serie EO-programma’s over agressie en haat in de samenleving en onderzocht de beleving en het gedrag van hardcore voetbalsupporters in de stadions, maar ook van ouders die door het lint gaan bij de partijtjes van hun kinderen. Maar hij schreef ook over corruptie, genetica, klimaatverandering, de vluchtelingencrisis, het belang van sociaal contact en het wangedrag van het studentencorps – Van Lange is simpelweg gefascineerd door álle, positieve en negatieve, aspecten van menselijk gedrag.
Vorige maand schreef hij ingezonden stukken in NRC en de Volkskrant, waarin hij de overheid opriep meer te investeren in sportverenigingen, omdat zij het vrijwel enige beschikbare en overgebleven cement zijn dat de samenleving nog bij elkaar houdt. Een pleidooi dat sterk geënt was op het boek Bowling Alone, waarin de Amerikaanse politicoloog Robert Putnam in 2000 het belang van gemeenschapszin beschreef.
De maatschappij functioneert veel beter als mensen elkaar zien door gezamenlijke activiteiten op het gebied van politiek, geloof, hobby en sport, concludeerde Putnam aan de hand van een schat aan statistische en demografische gegevens. Zo werd er in de Verenigde Staten vroeger veel samen gebowld, een gezamenlijke activiteit die in het midden van de vorige eeuw, zoals veel andere vormen van gemeenschapszin, verdween door onder meer de opmars van de televisie. Een van de gevolgen van deze afname van persoonlijk contact en toenemende desintegratie: minder onderling vertrouwen tussen mensen en een stijging in gevoelens van eenzaamheid.
