Perstribune

De sportwereld verandert, wen er maar aan!

In de 70’er jaren van de vorige eeuw werd in de tenniswereld de tiebreak ingevoerd. De meeste toppers waren tegen. Een decennium later was iedereen eraan gewend en was er geen vuiltje meer aan de lucht. Een aantal jaren geleden zag de supertiebreak het levenslicht. Dit fenomeen vervangt de derde set, meestal in het dubbelspel. Koppels spelen tot de 10, maar wel met een verschil van twee punten. Ook hier was aanvankelijk sprake van een ‘kramp’, maar inmiddels vindt bijna iedereen het prima. Ik voorspel dat ook de enkelspelers er op enig moment aan moeten geloven.

Wat is kwalijker: doping of warme ballen bij de loting?

Ja, er is ook nog volleybal. Ergens, ver weg, iets met WK. Je hebt voorop en onaantastbaar de enige echte A-sport, zoals Johan Derksen ooit dicteerde in Capelle a/d IJssel, waar de bladen VI en SI waren ondergebracht. Niet meer dan een handvol B-sporten, en u mag zelf raden welke. En de rest, het overgrote deel, viel aldus Godfather Derksen onder de letter C. Daarom hield Sport International snel op te bestaan. Het leven is vaak erg eenvoudig.

Diversiteit is bij NOC*NSF een mannenzaak

Het bestuur van NOC*NSF, waarvan de eerste voorloper, NOC, werd opgericht in 1912, is van oudsher een mannenclub. De eerste vrouwelijke bestuurders waren Anneke le Coultre-Foest en Marie-Anne Herben Stribos in 1981. In 2003 werd Erica Terpstra voorzitter van NOC*NSF. In de acht jaar dat ze aan het roer stond maakte de bij sporters, media en publiek zeer populaire Terpstra bijna in haar eentje 100 jaar vrouwelijke achterstelling goed.

Serena verpest Japans feestje in New York

Je heet Naomi Osaka en je wint je allereerste Grand Slam. Dat hoort voor opwinding, vrolijkheid en ultieme sportieve bevrediging te zorgen. Zo ging het zaterdagmiddag dus niet in New York. Naomi’s tranen waren niet van geluk, maar van verbijstering en onbegrip. Dit had alles te maken met het onsportieve gedrag van Serena Williams, die als ‘zekere’ winnares werd gedegradeerd tot een matige runner-up. De 36-jarige Amerikaanse diva verpestte het feestje van haar jeugdige tegenstandster volledig. De eindstrijd werd een drama in vier delen.

Een overdosis is zo gek nog niet

'Een witte vlag. Het betekent dat de poging rechtsgeldig is.' Het was de heldere maar tamelijk overbodige uitleg van een commentator die atletiek mag verkopen door middel van zijn expertise. Het is niet zo vreemd dat Sebastian Coe, een middenafstand-legende, zich als voorzitter van de IAAF zorgen moet maken over de toekomst van de moeder der sporten. Te weinig spektakel, teveel dode momenten tijdens belangrijke wedstrijden, ‘zwakzinnig’ commentaar en, eerlijk is eerlijk: ook te weinig aansprekende en uitgesproken ‘helden’ in de arena.

De ‘Maarten-mania’ in perspectief

Een paar dagen lang leek Nederland stil te staan. Miljoenen mensen waren in de ban van Maarten van der Weijden. De oud-olympisch kampioen ging het ‘onmogelijke’ doen: de Elfstedentocht zwemmen (200 km) met als bedoeling geld op te halen voor het KWF (kankerfonds). Diverse deskundigen hadden zo hun twijfels. Het was ongezond en onmogelijk. Met dat laatste hadden ze in ieder geval gelijk. Maar ongezond? Daar wordt verschillend over gedacht.