Recht op progressie

24 juli 2015 // Perstribune
Recht op progressie
Nairo Quintana in de aanval.
Met het instellen van een bovengrens aan het menselijk kunnen op twee wielen, zoals nu wordt gepropageerd, wordt geraakt aan de essentie van topsport: de eeuwige verbetering. Progressie in de sport is van alle tijden maar neemt wel geleidelijk af, waardoor het misschien ooit tot een stand still komt. Het menselijk ras gaat er volgens sommige onderzoekers niet echt op vooruit om redenen van obesitas en sedentarisme. Dat is bewezen en dus correct, maar dat zegt niks over de genetische selectie die zich aan het einde van de Gausscurve afspeelt. Daar zitten de buitenbeentjes, de outliers die verantwoordelijk zijn voor de allerbeste sportprestaties.  

Voor elk individu is het prestatieniveau misschien begrensd, maar op populatieniveau valt er nog behoorlijk wat progressie te boeken omdat een deel van de sportgenen op onze aardbol niet wordt gebruikt. Hoe minder toegankelijk een sport, hoe groter het genetisch potentieel dat ze onbenut laat. Wielrennen is een erg gesloten sport, waartoe een heel groot deel van de wereldbevolking nooit toegang heeft. Bijgevolg heeft wielrennen zijn volledig genetisch potentieel niet benut. 

Zet pygmeeën op de fiets met hun 45-50 kilo en die enorme spiermassa en je krijgt rasklimmers waar Quintana en Froome niet tegenop kunnen. Bovendien worden de wielerprestaties juist niet beter. Ze zullen l'Alpe d'Huez niet oprijden in minder dan 36.40 of de tijd die Marco Pantani exact twintig jaar geleden liet klokken. Toen Nairo Quintana twee jaar geleden naar boven reed, deed hij er drie minuten langer over. En toch is het lot van elke sport dat ook dopingrecords ooit worden gebroken door zuivere atleten, waarna moord en brand zal worden geschreeuwd. 

Een sport die achterloopt

Wielrennen heeft misschien meer dan andere sporten recht op progressie omdat het een sport is die achterloopt: qua rekrutering, qua management, maar nog meer technologisch. Dat geldt alleen voor het wegfietsen, dat nooit de interesse heeft opgewekt van de grote Oost-Europese of Amerikaanse sportsystemen. Baanwielrennen is een ander verhaal. De DDR en de USSR hebben wetenschappelijk uitgevlooid hoe het moest en medailles waren hun deel. Later zijn Australië en Groot-Brittannië gaan inzetten op de baan, opnieuw met veel medailles als resultaat. Die twee werelden kwamen samen toen Team Sky en de Australische teams achtervolgers begonnen om te scholen tot wegwielrenners en de cirkel was helemaal rond met de baanwielrenner/achtervolger Bradley Wiggins die in 2012 de Tour won.

Monitoren van vermogens

Voor die ombouw was specifieke kennis van de sportfysiologie nodig, wielertrainers dus maar hoe lang kennen we die? Veertig jaar in het baanwielrennen, hooguit vijftien jaar op de weg. De eerste trainers die met de ploegen meegingen naar wedstrijden, waren trouwens dokters die van trainingen hun hobby hadden gemaakt, veelal Italianen zoals Michele Ferrari, Luigi Cecchini of Aldo Sassi die ook wel eens over de medicinale schreef gingen. In zo'n onderontwikkelde sport willen (sommige) wetenschappers met een bovengrens voor het geleverd vermogen per kilogram lichaamsgewicht de prestaties aan banden leggen. Het monitoren van de geleverde vermogens zou zeker wenselijk zijn, maar dan achter gesloten deuren, zoals de bloedwaarden, en niet eerst in de pers. 

Het monitoren van de geleverde vermogens zou zeker wenselijk zijn, maar dan achter gesloten deuren, zoals de bloedwaarden, en niet eerst in de pers.

Een bovengrens gaat uit van de stilstand van de fietsende sporter. Boven de 6,1 watt per kilogram lichaamsgewicht is verdacht, zegt men. Onzin zeggen concullega's: 6,5 zou realistischer zijn. 7 kan ook, durven anderen. Maar dat trapten Pantani en Armstrong in epo- en bloedzakjestijden.    

Is 7 daarom altijd fout? Stel dat nazaten van de in 2013 overleden Eero Mäntyranta - de Finse langlaufer met het meest zuurstofrijke bloed ter wereld - hun erfelijke genen hadden gebruikt om te trouwen met iemand met dezelfde aandoening? En stel dat die waren gaan fietsen en zich aan de voedingsconsignes van Sky hadden gehouden? Dan hadden we een buitenbuitenbeentje.

Trainingswetenschap

Het recht op progressie is recht evenredig met de ontwikkeling in de trainingswetenschap., zegt Jan Olbrecht, de fysioloog die het Nederlandse, Australische, Franse en ook Belgische zwemmen adviseert. Hij is er zeker van dat met training nog heel veel kan worden bereikt. "Training voor een specifieke opdracht of een specifieke wedstrijd, de finetuning dus, is iets van de laatste jaren. Zelfs het zwemmen dat zogezegd onbreekbare records heeft gevestigd ten tijde van de drijvende pakken, zag al weer heel wat van die records gebroken worden. Neen, de progressie in de topsport is nog niet stil gevallen. Als je dan weet dat wielrennen inzake trainingswetenschap twintig jaar achter loopt op zwemmen, atletiek en roeien, dan zit er zeker nog rek in de prestaties.”      

Foto: Twitter / @LeTour

Verplicht Verplicht
Verplicht


Verplicht

Reload Image
  • Danny Nelissen
    Wederom een goed stuk Hans. Een bovengrens stellen van aan prestaties aan de hand van wattages per kg is het domste wat men kan doen. Zeer kortzichtig. Armstrong was niet de beste wielrenner ooit! Dat kan namelijk niet met een natuurlijk laag hematocriet en een koers over drie weken. Het is de verkeerde maatstaf of zoals een voetbalcoach het ooit zie: scorebordjournalistiek. Ik hoor weinig in de discussie over mensen (ong. 8% van de westerse bevolking) met een natuurlijke hematocrietwaarde van boven de 50%. Met de juiste set benodigdheden: spieren, gewicht net onder de 70kg, kop en trainers zijn dat de mannen die boven 7 W/kg kunnen rijden.
    Reactie geplaatst op 25/07/15 om 11:02 uur
  • John Volkers
    We gaan bij de WK zwemmen in Kazan scherp opletten, op de combi kilo maal frontale weerstand gedeeld door slagfrequentie plus efficiëntie. Als dat een formule is. Ik mag jouw vertalingen van al dat wetenschappelijke werk graag tot me nemen. Mooi dat je dat op deze plek doet.
    Reactie geplaatst op 24/07/15 om 18:58 uur

Journalisten

Iwan van Duren
25 september 2014
Journalist Voetbal International
Pijl
Journalist Voetbal International
Frans Oosterwijk
2 september 2014
Pijl
Hoofdredacteur Sport & Strategie
Hans Vandeweghe
18 juni 2014
Sportjournalist en -columnist De Morgen
Pijl
Sportjournalist en -columnist De Morgen

Laatste nieuws

12 oktober 2017
De internationale sportweek van S&S: 'Beyond Live' is de toekomst van sportbeelden
Pijl
De interesse in sportbeelden groeide vorig jaar met 13 procent, terwijl televisiekijken af...
12 oktober 2017 // Buitenland
10 oktober 2017
De voetbalweek van S&S: Club accepteert sponsor onder protest
Pijl
Non-league football in Engeland lijkt op ons amateurvoetbal, maar de piramide bestaat daar...
10 oktober 2017 // Voetbal
8 oktober 2017
Nieuwe vacatures in de sport bij: KNVB, NHV en Krajicek Foundation
Pijl
Wie op zoek is naar een (nieuwe) baan in de sport of een openstaande vacature heeft, kan t...
8 oktober 2017 // Bonden