'So you think we wanna dance? No fuckin' way'

26 januari 2015 // Perstribune // Door: Hans Vandeweghe
'So you think we wanna dance? No fuckin' way'
Het is eigenlijk nooit tot in Vlaanderen/BelgiŽ doorgedrongen dat met de recente koerswijziging van het Internationaal Olympisch Comité, waarbij werd bepaald dat twee landen voortaan samen kunnen kandideren, Nederland ineens weer een olympische boost zou krijgen. Dat is ook niet helemaal correct want zo kennen we Nederland wel - altijd eerst in het aankondigen van grote plannen - maar we hadden in BelgiŽ (Vlaanderen, daar kom ik nog toe) nooit het vermoeden dat jullie ook naar ons keken om deel uit te maken van die plannen. Dat heeft een aantal oorzaken.

Ten eerste hebben wij ons nooit zo bekommerd om het hogere in de sport. Dat mag vreemd klinken want geen kleiner sportland heeft ooit meer cruciale bestuurdersposities in genomen dan BelgiŽ, maar zo vreemd is dat niet. Vooral omdat Belgen onder de radar bleven en zich nooit druk maakten om wat in de pluche werd beslist, zijn ook zoveel Belgen onder die radar kunnen blijven vliegen tot ze in een mooi zitje terecht kwamen. Vertegenwoordigers uit een klein land met niet te veel praatjes zijn geen gevaar en worden snel verkozen.

Jacques Rogge was een beetje een uitzondering, want hij had wel een grote mond voor hij voorzitter werd, maar wist ook wel wanneer hij door de radar moest worden opgepikt. Een beetje zoals die Herman van Rompuy die tot voor kort Europa leidde. Timing is everything, een Belgisch specialisme. Maar goed, om een lang verhaal kort te maken: zelfs ten tijde van Rogge interesseerde BelgiŽ zich niet te erg voor wat in de Olympische coulissen werd beslist. Ik was daar steeds aanwezig en ik zag bijvoorbeeld meer Nederlandse journalisten dan Belgische.

Nu Rogge weg is en BelgiŽ ook geen ene sikkepit meer voorstelt in de wereld van de internationale sportbestuurders, zijn we helemaal niet meer geÔnteresseerd in wat daar boven ons hoofd gebeurt.

Nu Rogge weg is en BelgiŽ ook geen ene sikkepit meer voorstelt in de wereld van de internationale sportbestuurders, zijn we helemaal niet meer geÔnteresseerd in wat daar boven ons hoofd gebeurt.  

Ten tweede denken wij niet dat het tot een echte koerswijziging zal komen. Wij weten wat schone schijn is, zo gelouterd zijn we wel in dat wereldje.


Ten derde geloven we niet dat het organiseren van een groot sportevenement onze sport ook maar één millimeter zal vooruithelpen. Dat komt omdat onze sport heel ver af staat van het internationale toneel, en niet zoals Nederland tegen de top tien van de olympische sportlanden aanleunt. Wij zijn al blij met een halve dode mus zoals die kwartfinale op het WK voetbal die wordt gevierd alsof het de wereldtitel zelf is. Neen, de Spelen bij ons organiseren zou hetzelfde effect hebben als destijds op de Grieken: we zouden heel even iets meer medailles winnen en vervolgens zouden we terug in de chaos belanden.

Ten vierde, wij zijn geen dromers die op zoek zijn naar het hogere in de sport. We hebben veldrijden en dat is niet olympisch, dus laat ons maar sudderen in onze Vlaamse modder, dat is nu de reflex.

De Spelen bij ons organiseren zou hetzelfde effect hebben als destijds op de Grieken: we zouden heel even iets meer medailles winnen en vervolgens zouden we terug in de chaos belanden.

Ten vijfde, het Belgisch Olympisch en Interfederaal Comité (BOIC), dat ooit als voorbeeld diende voor de fusie van het NOC en NSF begin de jaren negentig, is verschrompeld tot een sportieve brievenbus en een marketingpoot om de Olympische ploeg te verkopen. Er waait nu een nieuwe wind maar of die zich meteen zal wagen aan Olympische Spelen in BelgiŽ, is hoogst twijfelachtig.

Ten zesde, is sport de bevoegdheid van de deelregio's. Jawel er bestaan nationale Belgische ploegen maar de macht ligt (behalve in het voetbal) in alle sporten bij de Vlaamse en Franstalige (zeg niet Waalse, maar nu wordt het heel ingewikkeld) sportbonden. De financiering van het land BelgiŽ is ook sinds vorig jaar een beetje herzien, met als resultaat dat het een beetje zoeken is, naar wie wat moet betalen, naar wie wat krijgt en vooral wie welke schulden op zijn nek krijgt. 

Ik wens derhalve de Nederlandse delegatie die ooit naar het zuiden afzakt, veel succes. Alleen al de zoektocht naar de juiste gesprekspartners wordt mooi om volgen. Een lukrake opsomming: drie sportministers, twee sportbonden per sport, een rits andere ministers die sport wel sexy vinden en op de kar zullen proberen springen, begin er maar aan als strakke en in rechte lijnen denkende Noord-Nederlander. HeroÔsch en hilarisch wordt het. Neen, ik geef jullie één goede raad: ontstof dat 2028 plan waar jullie veel te vroeg aan begonnen zijn, span Willem-Alexander voor die kar en ga ervoor. Alleen. U heeft mijn steun.  


Foto: Flickr (CC) Jude Freeman & UN OSDP

Verplicht Verplicht
Verplicht


Verplicht

Reload Image
  • Nog geen reacties aanwezig.

Journalisten

Guus van Holland
2 februari 2015
Pijl
Voormalig chef-sport van NRC Handelsblad
John Volkers
7 juli 2014
Sportredacteur De Volkskrant
Pijl
Sportredacteur De Volkskrant
Raymond Kerckhoffs
12 oktober 2014
Wielerjournalist De Telegraaf
Pijl
Wielerjournalist De Telegraaf, President Association Internationale des Journalistes ...

Laatste nieuws

21 juli 2018
Droombaan in het buitenland?
Pijl
Eén van de vele fantastische aspecten van sport is de natuurlijke manier waarop he...
21 juli 2018 // Ondernemerschap
20 juli 2018
Criminele weldoeners dringen sportclubs binnen om imago op te poetsen
Pijl
Een op de drie gemeenten kampt met criminele weldoeners. Zij gebruiken hun illegaal verkre...
20 juli 2018 // Voetbal
18 juli 2018
Met Walk Challenge 2020 geeft KWBN de wandelsport een olympisch tintje
Pijl
Na een afwezigheid van zes jaar keert de Walk Challenge terug op de agenda van de avontuur...
18 juli 2018 // Bonden