Quick.Step: Raleigh en Panasonic revisited

24 april 2018 // Perstribune
Quick.Step: Raleigh en Panasonic revisited
Alsof een heel voetbalelftal inclusief trainers, verzorgers en teambegeleiders de maker van het winnende doelpunt omhelzen, zo zien we de winnaar van een klassieke wielerwedstrijd gefêteerd worden. De overwinning wordt met z’n allen gevierd: werkpaarden, verdedigers, aanvallers en andere hulptroepen (knechten) juichen samen. Samen hebben ze gewonnen. Niet de winnaar is de winnaar, maar de ploeg. Iedereen is betrokken geweest bij de winst. Teamgeest is bepalend, teambuilding heeft haar werk gedaan.
 
Zie ze stralen, de ploeggenoten die niet gewonnen hebben. Zie ze huilen van blijdschap omdat een ploeggenoot, een collega, heeft gewonnen. Niet de gedoodverfde winnaar (voor buitenstaanders gemakshalve de kopman genoemd) krijgt de bloemen en de zoenen van de podiummeisjes, maar de renner die het teamwork mocht afmaken. Het winnende bedrag wordt vast en zeker verrekend. Daar zal de winnaar hoogstwaarschijnlijk geen moeite mee hebben. Daar is hij beroepswielrenner voor – dat staat mogelijk in zijn contract.

De kracht van het collectief

U begrijpt het al: dit gaat over de dominantie in de voorjaarsklassiekers van de ‘Belgische’ wielerploeg Quick.Step floors (laten we voor de royaal betalende sponsor volledig zijn). In een poging de bijzondere kwaliteit van deze ploeg te beoordelen wel The Wolfpack genoemd. De dominantie zegt iets over de saamhorigheid (teamgeest) binnen deze door de ervaren manager (liever CEO genoemd) geregisseerde internationale formatie. Een verworvenheid die getuigt van menselijk inzicht, strategie en management in deze tijden van egoïsme, individualisme, heldenverering en chauvinisme. Wie het kader van de ploeg (medische, technische, strategische begeleiding) bekijkt, komt ook de naam van de Belgische sportpsycholoog Jef Brouwers tegen. Een man die in het voetbal en in andere sporten, maar zeer zeker in de succesvolle ontwikkeling van het Belgische hockey, zijn stempel heeft gedrukt. 

Een verworvenheid die getuigt van menselijk inzicht, strategie en management in deze tijden van egoïsme, individualisme, heldenverering en chauvinisme

Hoe groot zijn invloed ook zal zijn, er is meer voor nodig om een wielerploeg vol ego’s te laten inzien hoe het ‘beter’ kan. Sterke renners, kracht, talent, uithoudingsvermogen, diëtiek, medische bijstand, technologie, overtuiging, transparantie, empathie, overtuiging. Zouden meer managers, ploegleiders, sponsoren, ceo’s, ingehuurde sportpsychologen daar ook aan gedacht hebben? Vast wel. Wielrennen is al meer dan een eeuw lang een individuele sport die op collectieve wijze wordt bedreven. Sinds de invoering van sponsoren – en dat is min of meer vanaf het begin van de beroepswielersport – is wielrennen gebaat bij collectief (in ploegverband) presteren. Zonder de invloed van sponsoren geen wielrennen. Van wie anders krijgen beroepswielrenners hun geld? Kortom: verzamel de beste renners, overtuig ze van de kracht van een collectief en laat niet ‘alles’ afhangen van je ego.

Teamgeest

Het is allerminst een nieuwe ontwikkeling, die dominantie van één ploeg. Dat behalve de kopman ook andere renners de ploeg kunnen dragen en aan overwinningen kunnen helpen – zonder overwinningen is de invloed van de sponsor immers kwetsbaar. De ploegen van Raleigh en Panasonic waren er bijvoorbeeld onder leiding van ploegleider/manager Peter Post bedreven in. Voordien wist de ploeg Molteni ook goed de aandacht voor kopman Eddy Merckx af te leiden door pionnen (knechten) vooruit te sturen. En dan grinnikte Merckx (weliswaar als een boer met kiespijn) als er een andere renner uit zijn ploeg had gewonnen. Ik kan me trouwens niet herinneren dat Merckx of later Jan Raas zo blij was als Julian Alaphilippe afgelopen zondag, dat een ‘ander’ (Bob Jungels) dan hij als kopman had gewonnen. Vaak was de hulde aan de onverwachte winnaar berekend: als dank voor bewezen diensten of als garantie voor een volgend project (een geschenk dat zich wel zou terugbetalen).

Ik kan me trouwens niet herinneren dat Merckx of later Jan Raas zo blij was als Julian Alaphilippe afgelopen zondag, dat een ‘ander’ dan hij als kopman had gewonnen

Phil Jackson, een coach/manager in een heel andere sport, basketbal Chicago Bulls en LA Lakers, wist hoe hij zijn beste speler en topscorer (kopman) Michael Jordan kon overtuigen van de noodzaak van teambuilding: jij hebt anderen nodig, laat anderen ook scoren, dat leidt af van jouw eigen ego. Kortom: help elkaar, maak de anderen ook belangrijk. Jordan zei dat hij veel van Jackson geleerd heeft, als is het alleen maar vanuit diens boeddhistische insteek en groepsgesprekken. Jackson liet zijn spelers in het donker samenspelen, niet zien naar wie je de bal speelt, gewoon spelen naar een schaduw, zonder bijgedachten, zonder vooroordeel, zonder berekening.

Ondoorgrondelijkheid

Waarom doen andere ploegen niet zoals Quick.Step? De formule is bekend, staat in alle sportpsychologieboeken en is al generaties lang getest – en met succes in alle teamsporten. Zelfs in individuele sporten proberen bonden en begeleiders het effect van samen zijn (in naam van Oranje) te benadrukken. Dat zou te maken kunnen hebben met hoop. Met de verwachting dat de kopman (een van de beschermde renners) het wel zal waarmaken. Waarom zet Movistar in de Ardense klassiekers in op Alejandro Valverde; de ploeg van Vincenzo Nibali alles op de Italiaanse kopman en Bora in de Vlaamse/Noord-Franse  klassiekers alles op Peter Sagan? Ach, soms werkt het, soms niet. Overtuiging dat er een god bestaat die alles regelt, leidt soms tot succes, soms tot overmoed. De benen, de lichaamskracht, de vorm van de dag. Alles heeft invloed. Wanneer de komende tijd de dominantie van Quick.Step is afgenomen, zal her en der weer worden geklaagd dat de ploegleiding in gebreke is gebleven.

Wanneer de komende tijd de dominantie van Quick.Step is afgenomen, zal her en der weer worden geklaagd dat de ploegleiding in gebreke is gebleven

Beroepswielrennen blijft een spannende, onvoorspelbare dimensie behouden. Ondoorgrondelijk. Waarom bleef de onbekende Zwitser Silvan Dillier in Parijs-Roubaix zolang amechtig meewerken met vluchtgenoot en huizenhoge favoriet Peter Sagan. Hij gaf niet op, hoopte op een lekke band of materiaalpech van Sagan; mogelijk dacht hij als baanspecialist Sagan op de hobbelige wielerbaan van Roubaix te kunnen verslaan. Los daarvan: tweede is ook renderend. Of had Sagan iets anders voorgesteld aan de Zwitser die niemand kende?

Sagan won, omdat hij de kopman was en niemand anders. Mogelijk begreep hij de tactiek van Quick.Step en wist hij de strategie van de ploeg en de andere favorieten te dwarsbomen. Ook dat is een kwaliteit. We weten het niet. Omdat renners niet alles zeggen. We zien het koersverloop en stellen onze vragen. De ene keer geloven wij in de strategie van The Wolfpack. Sterker nog: de formule wordt bewonderd. In de andere wedstrijd blijft er niets van de succesformule over. Dan wint een ander. Dat is het mooie aan sport, dus ook de wielersport. Wat is de juiste formule? Het is sowieso niet altijd de sterkste die wint, ondanks de sportpsychologie. 

Foto: YouTube

Verplicht Verplicht
Verplicht


Verplicht

Reload Image
  • Nog geen reacties aanwezig.

Journalisten

Bart Jungmann
29 januari 2015
Sportredacteur van De Volkskrant
Pijl
Sportredacteur van De Volkskrant
Kees Kooman
16 mei 2016
Pijl
Kees Kooman is auteur van de in 2016 verschenen 'biografie van de snel...
Raymond Kerckhoffs
12 oktober 2014
Wielerjournalist De Telegraaf
Pijl
Wielerjournalist De Telegraaf, President Association Internationale des Journalistes ...

Laatste nieuws

19 september 2018
Pijl
In het hele land zijn initiatieven om ouderen meer aan ...
19 september 2018 // Overheid
18 september 2018
Ode aan de Sportvereniging door Pieter Winsemius:
Pijl
In het vakblad Sport & Strategie (editie 3-2018) laten we een klaroenstoot klinken en...
18 september 2018 // Bonden
17 september 2018
Healthy Football League laat fans strijden om titel 'Gezondste club van Europa'
Pijl
De UEFA maakte afgelopen week bekend te denken over een ...
17 september 2018 // Voetbal