De pijn van het tijdvak van Ronald Koeman

27 maart 2018 // Perstribune
De pijn van het tijdvak van Ronald Koeman
Wat beklijft na de eerste dagen van Ronald Koeman als bondscoach? Niet het gezeur van journalisten over het wat minder open persbeleid rond Oranje. Niet het wat pathetische gejammer dat Oranje zo van het volk wordt afgenomen. Ook niet alles wat bedacht en geschreven werd over de verhuizing van badplaats Noordwijk naar het verborgen Zeist. Wat kan het uitmaken waar voetballers trainen en slapen?

Als de trainingen niet meer bekeken kunnen worden, zo werd geklaagd, weten we niet wat de trainer wil en is dat niet noodzakelijk om te kunnen beoordelen wat er vervolgens in de wedstrijd wordt gedaan? Waarom? We weten toch ook niet wat de trainer van de tegenstander wil? En daarbij: Ronald Koeman maakte er vanaf zijn eerste persconferentie geen enkel geheim van wat hij wilde: spelen vanuit een gesloten organisatie, of Nederland dat nou leuk vindt of niet.

Nee, wat beklijft is het al zo lang knagende gevoel: o, als hij toch in 2014 was gekomen, wat voetballend Nederland in grote meerderheid wilde, wat hijzelf wilde, wat alleen plotseling  KNVB-directeur Bert van Oostveen en Guus Hiddink niet wilden, de vervaagde mannen die een al slapend voetballand daarmee in het voetbalverderf stortten. Dat gevoel beklijft niet alleen, het zal blijven knagen. Let maar op: elk sprankje vooruitgang bij Oranje zal ook pijn doen.

Neem de 3-0 zege in Koemans tweede wedstrijd tegen Europees kampioen Portugal. Natuurlijk kon dat nog niet veel zeggen na de eerdere 0-1 nederlaag tegen Engeland, en natuurlijk ging Portugal in alternatieve samenstellingen op de laatste dag van een weinig gelegen trainingskamp niet tot het uiterste. Maar Oranje deed wat Koeman wilde. Grofweg zou je kunnen zeggen dat hij tegen Engeland nog iets van het oude Oranje opstelde, als om er een streep onder te kunnen zetten, en dat het met tal van andere spelers tegen Portugal frisser en compacter was dat zoiets wel degelijk kan samengaan ook.

Middenvelder Kevin Strootman, tegen Engeland nog even stroperig als in het voorgaande tijdvak waarin het EK 2016 en het WK 2018 werden gemist, zou dan model staan voor het eerste. Davy Prpper deed het op zijn plaats tegen Portugal beter: in defensief opzicht schermend voor zijn verdediging, scharnierpunt daarmee in de gesloten linies die Koeman zich wenst, aan de bal rustig en voorwaarts denkend.

Reken maar dat Koeman in de geest van Louis van Gaal was doorgegaan, als hij hem in 2014 had mogen opvolgen

Maar dat is prematuur. Prpper, speler van het bescheiden Brighton, is niet ineens de nieuwe strateeg van Oranje. Hij kan een bruikbare speler zijn, en hij is niet de enige. Ryan Babel, 31 jaar inmiddels en in Turkije beland, voldeed tegen Portugal: hij hield eens een bal vast, hij was in beweging. Nee, weinig bijzonders, maar nuttig tot op bepaalde hoogte voor het afgekalfde Oranje, dat al veel langer de kwaliteit niet meer heeft om drie aanvallers op te stellen.

Koeman deed dat toch nog tegen Engeland, misschien ook om mogelijkheden of onmogelijkheden te kunnen wegstrepen, al ontkende hij dat desgevraagd. Hoe dan ook, tegen Portugal werd bevestigd dat Oranje het maar beter bij twee aanvallers kan laten, ook om elders op het veld in elk geval kwantitatief sterker te kunnen zijn, en dat die twee ook zullen moeten werken en sleuren. Het zijn basale dingen, dingen waarvoor Nederland zo lang geen oog of besef wilde hebben. Daar zit m die pijn, de pijn die zich bij elk sprankje vooruitgang bij Oranje zal doen voelen.

Reken maar dat Koeman in de geest van Louis van Gaal was doorgegaan, als hij hem in 2014 had mogen opvolgen. Niet voor niets kondigde hij onmiddellijk aan dat hij diens WK-systeem met drie centrumverdedigers en twee backs zou overnemen, en dat hij er (ja, als Van Gaal) aan zou vasthouden. Sterker, het is de enige weg om op een eindtoernooi te komen, zegt hij bij herhaling. Over openheid (of geslotenheid) gesproken: kan het opener?

Op een maandagavond in Genve zagen we een eerste glimp van hoe het onder Koeman had kunnen gaan nee, hoe het ws gegaan, hoe we de gemiste eindtoernooien hadden kunnen bereiken

Het zal pijn doen, maar nog even ter herinnering. Guus Hiddink moest en zou na Van Gaal van hem afwijken, uit kinnesinne leek het vooral. Dat was kleingeestig. Danny Blind, nota bene Van Gaals leerling en misschien wel meest naaste vertrouweling, deed consequent net wat zijn meester had gedaan. Dat was onbegrijpelijk. Dick Advocaat schatte zelfs daarna de tanende kwaliteit van Oranje verkeerd in: 4-3-3 tegen het sterke Frankrijk, met een poreus middenveld ook nog, hij deed het echt. Daar waren geen woorden meer voor.

Op een maandagavond in Genve zagen we een eerste glimp van hoe het onder Koeman had kunnen gaan nee, hoe het ws gegaan, hoe we de gemiste eindtoernooien hadden kunnen bereiken. Natuurlijk is de weg voor Koeman nog lang. Omdat er geen topkwaliteit meer is, omdat hij in zijn eerste jaar vrijwel louter zware tegenstanders treft en zeker ook omdat Nederland (één) zal moeten wennen aan de nieuwe normen, aan de bescheiden eisen die aan de goeddeels modale internationals kunnen en moeten worden gesteld, en (twee) hier en daar moeite zal hebben om zo kaal of klein te blijven denken.

Het is te hopen dat het tijdvak van Ronald Koeman meer pijn zal doen dan de ene scheut tegen Portugal. Dat er, anders gezegd, in zijn stramien meer vooruitgang kan worden geboekt. Het is een pijn die moet worden geleden daar heeft voetballand Nederland het met zijn hoogmoedige blindheid zelf naar gemaakt.

Foto: Wikimedia

Verplicht Verplicht
Verplicht


Verplicht

Reload Image
  • John Volkers
    Realisme. Dat is er te weinig in het Nederlandse voetbal. Aan de hand van Ronald Koeman ('Koetje' zou Gullit zeggen) komt er weer een pragmatische aanpak in het nationale elftal. Maandag weer eens een hele wedstrijd gekeken, laatste keer was Frankrijk-uit en het beviel me. Strijdbaar elftal. On-Nederlands taakbewust. Goed dat Henk, de sportjournalist van het jaar 2017, nog eens de pijnpunten van Hiddink, Blind en Advocaat oplepelt. Lessen om te leren. Weg van het dwaalspoor.
    Reactie geplaatst op 30/03/18 om 12:37 uur

Journalisten

Iwan van Duren
25 september 2014
Journalist Voetbal International
Pijl
Journalist Voetbal International
Henk Hoijtink
10 november 2014
Voetbalspecialist en chef sport Trouw
Pijl
Voetbalspecialist en chef sport Trouw
Willem Vissers
1 oktober 2014
Voetbalverslaggever De Volkskrant
Pijl
Voetbalverslaggever De Volkskrant

Laatste nieuws

15 juni 2018
Anti-doping wetsvoorstel in VS vernoemd naar klokkenluider Rodchenkov
Pijl
Twee Congressleden hebben deze week een ambitieus wetsvoorstel ingediend om dopingfabricag...
15 juni 2018 // Buitenland
14 juni 2018
KNVB start opleiding om bestuurders bij amateurclubs te versterken
Pijl
De KNVB zet een volgende stap in het versterken Nederlandse amateurclubs. Met de KNVB Ass...
14 juni 2018 // KNVB
13 juni 2018
Nieuwe vacatures in de sport bij NOC*NSF, Atletiekunie en Badminton Nederland
Pijl
Wie op zoek is naar een (nieuwe) baan in de sport of een openstaande vacature heeft, kan t...
13 juni 2018 // Bonden