De Hammer Series en de Dauphiné laten de toekomst van het wielrennen zien

13 juni 2017 // Perstribune
De Hammer Series en de Dauphiné laten de toekomst van het wielrennen zien
De Hammer Series zijn een beetje ondergesneeuwd geraakt bij de andere sport en zo kort na de Giro, maar het format heeft toekomst.
Van de week ergens een commentaar gelezen: dat het met het economisch model wielrennen niks wordt als de grote organisatoren hun tv-rechten niet gaan delen. Dat het niks wordt, dat klopt. Dat het wel iets zou worden als ze hun tv-rechten gaan delen, klopt niet, om de heel eenvoudige reden dat de tv-rechten voor het hedendaags wielerproduct niks voorstellen. Als de Tour de France de helft van zijn tv-rechten zou wegschenken aan de teams, worden die er allemaal gemiddeld 1 miljoentje rijker van. Dat zal de sport niet wezenlijk veranderen. 

Neen, het wielrennen is ergens in de eerste helft van de vorige eeuw een compleet foute richting ingeslagen. Meer, lastiger en langer was het devies en hoewel de laatste van de monsterritten de jaren tachtig niet overleefde - de ultieme editie van Bordeaux-Parijs werd gereden in 1988 - duren de grote Rondes nog altijd drie weken lang. Gisteren hebben we gezien dat dit minimaal één, wellicht zelfs twee weken te lang is. 

De Dauphiné Libéré, ook een organisatie van ASO van de Tour, heeft een hele week voor spanning gezorgd. Vanaf de eerste heuvelrit gewonnen door Thomas De Gendt, over de tijdrit tot de laatste drie dagen in de Alpen: spektakel verzekerd en tot op de laatste dag, de laatste halve minuut, was er geen zekerheid over de eindoverwinnaar.  

Hadden we dat niet met de Giro ook, spanning tot op het laatst? Jawel, met dank aan Tom Dumoulin, maar in grote rondes is spanning eerder de uitzondering dan de regel en in de Tour de France tekent het plaatje zich meestal al af na de eerste twee bergritten, waarna iedereen zijn plaats consolideert. De grootste sensatie in de Tour van vorig jaar was de kapot gereden fiets van Chris Froome, waarop die lopend de Ventoux probeerde te bedwingen. In de recente edities van de Ronde van Frankrijk kwam de meeste opwinding van extra sportieve zaken zoals massale valpartijen of domme valpartijen zoals van Contador twee jaar geleden. 

Waarom moeten grote rondes zeven aankomsten bergop hebben en een hele week door het hooggebergte crossen?

De voorbije weken hebben we gezien wat het wielrennen nodig heeft. De Hammer Series zijn een beetje ondergesneeuwd geraakt bij de andere sport en zo kort na de Giro, maar het format heeft toekomst. Vooral die laatste ploegentijdrit met handicap is zo afgekeken van het biatlon, waar het zijn nut heeft bewezen.  

Het wezenlijke verschil tussen biatlon en wielrennen is de traditie. Wielrennen is een sport van een lang en traag voorspel met een hoogtepunt aan het eind, althans in de meeste ritten en ééndagskoersen. Wielrennen heeft ook klassiekers die van punt A naar punt B lopen. Biatlon heeft dat niet. Langlaufen dan weer wel, maar de Vasaloppet winnen heeft nooit de status gehad van eerste worden in de Tour de France. Wielrennen is een sport die verankerd zit aan de traditie en zich niet kan losmaken van zijn verleden. 

Er is natuurlijk niks mis met een Ronde van Vlaanderen of een Amstel Gold Race, maar waarom moeten klassiekers 260 kilometer lang zijn? Omdat dan alleen de sterkste ploegen en hooguit tien renners in aanmerking komen voor de overwinning? Waarom moeten grote rondes zeven aankomsten bergop hebben en een hele week door het hooggebergte crossen? Omdat dan alleen de geraamtes voorzien van een blaasbalg en twee zuigers rijdend voor ten hoogste drie ploegen voorin eindigen? 

De Dauphiné eindigde afgelopen zondag met een etappe van 115 kilometer waarin veertig kilometer moest worden geklommen in vier trapjes. De man die wist dat hij moest aanvallen om te winnen, viel aan en wel heel vroeg. Dat was Chris Froome. Hij reed Richie Porte in de vernieling, maar ook zichzelf, want een lachende derde reed van Chris, Richie en iedereen weg. Dat was dan weer Jakob Fuglsang. Moraal van het verhaal: Fuglsang blij, Froome eigenlijk ook en Porte superblij ondanks het verlies want zoals hij reed in de vallei en in de laatste klim Froome nog kon pakken, dat biedt perspectieven voor de Tour. Moraal van het verhaal: maak etappewedstrijden van minder dagen, en maak etappes en klassiekers van maximaal 150 kilometer. Misschien is de tv dan wel geïnteresseerd om geld op tafel te leggen.

Foto: YouTube

Verplicht Verplicht
Verplicht


Verplicht

Reload Image
  • Nog geen reacties aanwezig.

Journalisten

Henk Stouwdam
27 juni 2014
Sportredacteur NRC Handelsblad
Pijl
Sportredacteur NRC Handelsblad/nrc.next
John Volkers
7 juli 2014
Sportredacteur De Volkskrant
Pijl
Sportredacteur De Volkskrant
Bart Jungmann
29 januari 2015
Sportredacteur van De Volkskrant
Pijl
Sportredacteur van De Volkskrant

Laatste nieuws

17 december 2017
Nieuwe vacatures in de sport bij: SportFriends, KNZB en Kenniscentrum Sport
Pijl
Wie op zoek is naar een (nieuwe) baan in de sport of een openstaande vacature heeft, kan t...
17 december 2017 // Bonden
14 december 2017
De internationale sportweek van S&S: Esports op de Spelen en ISU is schatrijk
Pijl
Om een jongere doelgroep aan te spreken zou het IOC maar wat graag esportsdisciplines aan ...
14 december 2017 // Buitenland
13 december 2017
7 tips om je Engelse uitspraak te verbeteren
Pijl
Een gewetensvraag: ‘Hoe klink jij eigenlijk als je Engels spreekt? Klink jij als een Louis...
13 december 2017 // Ondernemerschap