André Bolhuis: ridder van de droevige figuur

27 november 2017 // Perstribune
André Bolhuis: ridder van de droevige figuur
Leedvermaak is een negatieve emotie, maar het is moeilijk om met droge ogen kennis te nemen van de zoveelste deconfiture van André Bolhuis, voorzitter van NOC*NSF. Afgelopen week werd hij níet gekozen tot vicevoorzitter van de Europees Olympisch Comités (EOC). Bolhuis was in september door de Sloveense voorzitter Janez Kocijancic gevraagd zich beschikbaar te stellen, als tegenkandidaat van Niels Nygaard, voorzitter van het Deense NOC. 

Appeltje eitje, dacht Bolhuis en met hem NOC*NSF. Als je wordt benaderd door de voorzitter zelf, dan wordt zo’n functie je eigenlijk op een gouden schaaltje aangeboden en moet het wel heel raar lopen als je het niet wordt. Vandaar dat perschef Geert Slot mee reisde naar Zagreb waar de stemming plaatsvond. Dan kon die de vaderlandse media te woord staan als die kennis hadden genomen van het heerlijke nieuws.
Een misrekening. In plaats van op het schild geheven te worden, diende Bolhuis als kanonnenvlees. Nygaard kreeg 27 stemmen, Bolhuis 21. Geen afgang, wel een pijnlijke nederlaag, de zoveelste.

Geen sportieve veteraan

Al sinds hij werd benoemd tot opperbaas van de Nederlandse sportkoepel, doet Bolhuis verwoede pogingen hogerop te komen en zich ook internationaal te manifesteren. In 2013 trachtte hij lid te worden van het Internationaal Olympisch Comité (IOC), als opvolger van prins Willem-Alexander die koning werd en daarom, volgens afspraak, uit het IOC vertrok. In samenwerking met dat andere Nederlandse IOC-lid, wijlen Hein Verbruggen, schoof de koning echter niet Bolhuis maar KLM-directeur en voormalig CDA-politicus Camiel Eurlings als kandidaat naar voren. Want, aldus Hein Verbruggen, in een later interview: het IOC had behoefte aan ‘een jonge, veeltalige professional’, iemand met kennis van politiek en een positie in het bedrijfsleven, niet aan een sportieve veteraan, want daar had het er al genoeg van.

Drie keer een fikse nederlaag, toch kon Bolhuis al die tijd in Papendal rustig op zijn troon blijven zitten. Niemand die hem daar het vuur aan de schenen legt.

 In 2015 dacht Bolhuis zich te revancheren door Nederland de Europese Spelen van 2019 te bezorgen, een soort Olympische Spelen voor het Europees continent. Bolhuis kreeg het evenement toegezegd door de Ier Patrick Hickey, de toenmalige voorzitter van de EOC. Een buitenkans, leek het. Door gebrek aan concurrentie was er geen dure bidprocedure nodig, Nederland hoefde alleen maar ja te zeggen. En Bolhuis zei ja. 

Het cadeau van Hickey eindigde echter in een afgang, omdat de Nederlandse overheden niet bereid waren op te draaien voor bijna de helft van de kosten van dit mini olympische feestje. Toen het ministerie van VWS en de participerende provincies en steden niet over de brug kwamen met een garantie van 50 miljoen – op een gepland totaalbudget van 125 miljoen – ontviel het draagvlak voor organisatie en moest Bolhuis het evenement teruggeven aan het EOC.

Reputatieschade

Een jaar later kreeg Bolhuis een spijkerhard evaluatierapport over zich heen. Een commissie onder leiding van Bredase burgemeester Paul Depla maakte een reconstructie van het fiasco en interviewde daartoe vijftig direct en zijdelings betrokkenen. Conclusie: als Bolhuis (en NOC*NSF-directeur) Gerard Dielessen zich niet zo solistisch hadden opgesteld en van begin af aan hadden gewerkt aan een brede coalitie van rijk, provincies, speelsteden en sportbonden, dan had het plan fundament kunnen krijgen. En had Nederland gezichtsverlies bespaard kunnen blijven. Veelzeggende quote uit het rapport: ‘Bolhuis is een uitstekende verteller doch matige luisteraar.’ Ernstiger was de slotconclusie: de Nederlandse sport heeft ‘ernstige reputatieschade’ opgelopen door het echec met de kandidatuur.

Drie keer een fikse nederlaag, toch kon Bolhuis al die tijd in Papendal rustig op zijn troon blijven zitten. Niemand die hem daar het vuur aan de schenen legt. Terwijl de voorzitter en zijn bestuur toch ook in eigen land de nodige veren hebben moeten laten. De vaak bepleite transitie is een haperende motor; de miljoenen die met TeamNL binnengehaald zouden worden, beperken zich tot een schraal geldstroompje en van het brede sportakkoord waarvoor het afgelopen jaar bij de formateurs van het nieuwe kabinet zo druk is gelobbyd, is ook nog niets te bekennen. 

Kroonprins Van der Burg

Eind 2015 begon Bolhuis, bij het ontbreken van een tegenkandidaat, aan zijn tweede termijn als voorzitter van NOC*NSF. In 2019 zit zijn tijd erop, en kan Papendal zich opmaken voor een nieuwe voorzitter. En alsof de duvel ermee speelt: ten langen leste is er toch eindelijk een kroonprins opgestaan.

30 november wordt de Amsterdamse wethouder van sport en VVD-politicus Eric van der Burg naar alle waarschijnlijkheid benoemd tot nieuwe voorzitter van de Atletiekunie. Daarmee doet bij NOC*NSF een bestuurder zijn intrede die zich zowel in de politiek als in de sport al volop heeft bewezen. In de 7 jaar dat hij wethouder was in Amsterdam verstevigde Van der Burg – daartoe in staat gesteld door het feit dat Amsterdam zo rijk is en als een van de weinige steden in Nederland de afgelopen jaren geen cent hoefde te bezuinigen op sport-  de infrastructuur van de gemeentelijke breedtesport, maar haalde hij ook, samen met de betrokken sportorganisaties, tal van grote evenementen naar Amsterdam. Zoals de start van de Giro in 2010, de Coolste baan van Nederland in het Olympisch Stadion in 2014, het WK Beachvolleybal in 2015 en het EK atletiek in 2016.

30 november wordt de Amsterdamse wethouder van sport en VVD-politicus Eric van der Burg naar alle waarschijnlijkheid benoemd tot nieuwe voorzitter van de Atletiekunie. Daarmee doet bij NOC*NSF een bestuurder zijn intrede die zich zowel in de politiek als in de sport al volop heeft bewezen.

Met die combinatie van kennis en ervaring met breedtesport én het binnenhalen en organiseren van grote, internationale sportevenementen, lijkt de 52-jarige Van der Burg (een jonkie in vergelijking met de 71-jarige Bolhuis) uitstekend in staat om in 2019 NOC*NSF een volgende fase in te leiden. In Amsterdam heeft de energieke en doortastende Van der Burg, die na de gemeenteraadsverkiezingen in maart 2018 lijkt af te zwaaien als (lokaal) politicus, ook Ruimtelijke Ordening in zijn portefeuille. Hij heeft dus ook verstand van sportaccommodaties en lijkt daarmee als nieuwe voorzitter van NOC*NSF bij uitstek gekwalificeerd om te zijner tijd het gezicht te worden van een nieuwe Nederlandse poging om de Olympische Spelen naar Amsterdam te halen. 

Foto: nocnsf.nl

Journalisten

Jaap De Groot
24 oktober 2014
Chef sport De Telegraaf
Pijl
Chef sport De Telegraaf
Raymond Kerckhoffs
12 oktober 2014
Wielerjournalist De Telegraaf
Pijl
Wielerjournalist De Telegraaf, President Association Internationale des Journalistes ...
John Volkers
7 juli 2014
Sportredacteur De Volkskrant
Pijl
Sportredacteur De Volkskrant

Laatste nieuws

20 mei 2018
Nieuwe vacatures in de sport bij: Rotterdam Topsport, KNSB en NBB
Pijl
Wie op zoek is naar een (nieuwe) baan in de sport of een openstaande vacature heeft, kan t...
20 mei 2018 // Bonden
18 mei 2018
Gerard Dielessen:
Pijl
NOC*NSF viert dit jaar het 25-jarig jubileum van de fusieorganisatie en dat sporters met ...
18 mei 2018 // NOC*NSF
17 mei 2018
Nederland wint aan invloed in sportpolitiek
Pijl
Volgens de Sports Political Power Index is Nederland na Japan de grootste klimmer in de ho...
17 mei 2018 // Buitenland